کم شنوایی در میانسالی | علت کم شنوایی در سالمندان + راه پیشگیری

شنوایی یکی از حیاتی‌ ترین حواس پنج‌ گانه انسان است که نقشی برجسته در برقراری ارتباط، یادگیری، اشتغال و حفظ تعادل روانی ایفا می‌ کند. اما متاسفانه، مانند بسیاری از سایر عملکردهای بدن، سیستم شنوایی نیز در برابر گذشت زمان و عوامل محیطی آسیب‌ پذیر است. کم‌ شنوایی در میانسالی پدیده‌ای شایع است که اغلب به آرامی و به صورت یک فرآیند تدریجی آغاز می‌ شود و ممکن است سال‌ ها قبل از اینکه فرد متوجه شود، آغاز شده باشد. بسیاری از افراد در سنین ۴۰ تا ۶۰ سالگی تغییرات جزئی در شنوایی خود را تجربه می‌ کنند، اما به دلیل عدم درک ماهیت این تغییرات، آن را به پیری زودرس یا مشکلات گذرا نسبت می‌ دهند. در این مقاله از سایت دکتر یلدا جباری مقدم به طور کامل به بررسی علت کم شنوا شدن سالمندان ، علائم و نحوه پیشگیری و درمان آن را بررسی خواهیم نمود.

کم‌ شنوایی در میانسالی

کم‌ شنوایی به معنای کاهش توانایی شنیدن صداهای معمولی است ؛ در میانسالی، این کاهش توانایی اغلب به صورت کم‌ شنوایی حسی عصبی بروز می‌ کند که ناشی از آسیب به گوش داخلی یا عصب شنوایی است. بر اساس تعاریف سازمان بهداشت جهانی، کم‌ شنوایی زمانی رخ می‌ دهد که فرد نتواند صداهای خفیف تر را در گوش‌ های خود را بشنود. در میانسالی، این مشکل معمولاً ابتدا در فرکانس‌ های بالا رخ می‌ دهد که باعث می‌ شود درک گفتار در محیط‌ های شلوغ دشوار شود.

از چه سنی کم‌ شنوایی میانسالی آغاز می‌ شود؟

به طور کلی این موضوع برای همه افراد یکسان نیست، اما تحقیقات نشان می‌ دهد که فرآیند طبیعی تخریب سلول‌ های شنوایی در گوش داخلی می‌ تواند از اواخر دهه سوم زندگی (حدود ۲۵ تا ۳۰ سالگی) به صورت بسیار کند آغاز شود. با این حال، علائم بالینی و قابل‌ توجه کم‌ شنوایی معمولاً از حدود ۴۰ تا ۴۵ سالگی خود را نشان می‌ دهند. در سن ۴۰ سالگی، بسیاری از افراد شروع به تجربه پیشرفت سن در شنوایی می‌ کنند. این بدان معناست که گوش دیگر انعطاف‌ پذیری دوران جوانی را ندارد؛ در سنین ۵۰ تا ۶۰ سالگی، این تغییرات محسوس‌ تر می‌ شوند. بنابراین، می‌ توان گفت که آستانه ورود به دوران کم‌ شنوایی میانسالی، دهه ۴۰ زندگی است. البته عواملی مانند ژنتیک، سابقه بیماری‌ ها و میزان قرارگیری در معرض صداهای بلند می‌ توانند این زمان را به جلو یا عقب منتقل کنند. کسی که تمام عمر در محیط‌ های پر سروصدا کار کرده است، ممکن است در سن ۳۵ سالگی دچار کم‌ شنوایی شود، در حالی که فردی که از گوش‌ های خود محافظت کرده است، ممکن است تا دهه ۶۰ زندگی شنوایی خوبی داشته باشد.

علت کم‌ شنوایی در میانسالی

عوامل متعددی در بروز کم‌ شنوایی در میانسالی نقش دارند. این عوامل را می‌ توان به دو دسته کلی عواملی مانند ژنتیک و پیری و عوامل قابل کنترل مانند سبک زندگی و بیماری‌ ها تقسیم کرد. که عبارت اند از:

• پیری طبیعی: شایع‌ ترین علت کم‌ شنوایی در میانسالی، پیری طبیعی سلول‌ های حسی گوش داخلی است. با افزایش سن، سلول‌ های شنوایی و نورون‌ های عصبی در حلزون گوش به تدریج از بین می‌ روند و دیگر بازسازی نمی‌ شوند. این فرآیند باعث می‌ شود گوش نتواند فرکانس‌ های صوتی بالا را به درستی پردازش کند.
• قرارگیری در معرض صداهای بلند : قرارگیری طولانی‌ مدت در معرض صداهای بلند در محیط کار یا زندگی، یکی از عوامل اصلی تسریع‌ کننده کم‌ شنوایی است. صداهای بسیار بلند مانند صدای ترافیک سنگین، دستگاه‌ های صنعتی یا گوش دادن به موسیقی با صدای بلند توسط هدفون می‌ توانند باعث آسیب دائمی به سلول‌های شنوایی و گوش شوند.
• عوامل ژنتیکی: سابقه خانوادگی کم‌ شنوایی می‌ تواند فرد را برای ابتلا به این مشکل در میانسالی افزایش دهد. اگر والدین یا خویشاوندان نزدیک شما در میانسالی دچار کم‌ شنوایی شده‌اند، احتمال اینکه شما نیز تجربه مشابهی داشته باشید، بیشتر است.
• بیماری‌ های مزمن: برخی بیماری‌ های رایج در میانسالی می‌ توانند بر شنوایی تأثیر بگذارند؛ دیابت و فشار خون بالا با آسیب رساندن به رگ‌ های خونی ریز و عصب شنوایی، می‌ توانند باعث کاهش شنوایی شوند.
• پارگی یا سوراخ شدن پرده گوش: اگرچه بیشتر در اثر ضربه یا عفونت شدید رخ می‌ دهد، اما آسیب‌ های قدیمی به پرده گوش که به خوبی ترمیم نشده‌اند، می‌ توانند در میانسالی باعث کاهش شنوایی شوند.

نحوه درمان کم‌ شنوایی در میانسالی

درمان کم‌ شنوایی بستگی به نوع و شدت آن دارد. خوشبختانه، اکثر موارد کم‌ شنوایی در میانسالی قابل مدیریت یا درمان هستند.
استفاده از سمعک ، کاشت حلزون ، جراحی ، خارج کردن جسم خارجی یا موم ، توانبخشی شنوایی و سایر روشهای درمانی بهترین روشها برای درمان کم شنوایی به شمار می رود.

نکته پایانی

کم‌ شنوایی در میانسالی یک موضوع حتمی و رایج برای همه سالمندان نیست ؛ بلکه بیماری است که با آگاهی از علائم، رعایت اصول پیشگیری و اقدامات درمانی به موقع، می‌ توان آن را به خوبی مدیریت کرد. این اختلال نه تنها بر شنیدن تأثیر می گذارد، بلکه می‌ تواند منجر به انزوا، افسردگی و کاهش عملکرد شغلی شود. بنابراین، توجه به سلامت گوش‌ ها باید به عنوان بخشی از سبک زندگی سالم در میانسالی در نظر گرفته شود.